Hallo oliebolleneters. Ja en dan zijn we zo vanuit de warme zandbak in Dubai terug na bijna elf maanden in het koude kikkerlandje. Vertrokken met sneeuw en teruggekomen met sneeuw. Maar wel met een geweldige ontvangst op Schiphol waar bijna de gehele familie aangevuld met dierbare vrienden ons verrasten met een warme ontvangst. Ze moesten er wel bijna 2 uur langer op wachten dan gepland maar ja, je moet er wel wat voor over hebben. Vervolgens heerlijk de kerst gevierd met de familie. Om stijlvol 2010 af te sluiten zijn we tenslotte de toerist gaan uithangen in Amsterdam…….wandelen door de Jordaan, haring happen, Vlaamse friet eten, de wallen , oudjaarsavond met oliebollen en appelflappen bij Marianne, een overnachting in een hotelletje aan de rand van het Vondelpark en op Nieuwjaarsdag een ontbijt met champagne in het Americain Hotel aan het Leidseplein. En dan gaan we nu op zoek naar banen en woonruimte. Er zijn reeds wat contacten gelegd dus spannend wat daar uit gaat komen. Ja en dan het inmiddels alweer voorbije jaar…… toen we de beslissing namen ruim 1.5 jaar geleden zeiden we tegen elkaar: “ Je leeft maar een keer! Je kunt maar beter spijt krijgen van de dingen die je wel gedaan hebt, dan achteraf spijt krijgen van de dingen die je wellicht niet gedaan hebt !”. Nou spijt hebben wij zeker niet. Terugkijkend was onze wereldreis de beste beslissing die we ooit genomen hebben en het tot nu toe mooiste jaar uit ons leven.  Echt een jaar om nooit meer te vergeten. Zo fijn dat we via deze website jullie lezers (familie, vrienden, collega’s en zelfs mensen die wij totaal niet kennen) deelgenoot hebben kunnen laten zijn van onze belevenissen en ervaringen en uiteraard jullie geweldige reacties en ondersteuning. Allemaal heel erg dank daarvoor. Voor onze laatste wereldreisfoto’s uit Amsterdam klik hier……..we kijken er naar uit jullie binnenkort allemaal persoonlijk te kunnen omhelzen en bij te praten. Liefs, Irene en Wim

Hoi sneeuwhappers!! Nou dat kunnen we hier in Dubai ook hoor, maar dan in de grootste skihal van dit continent. Het is zo onwerkelijk om in die hal bij -3 graden te lopen terwijl het buiten 48 graden is (in de zomer dan). Hoe gek zijn wij mensen dan! Goed in Dubai is alles superlatief. Ze hebben het hoogste gebouw van de wereld (de Burj Khalifa welke in januari 2010 is geopend), het hoogste zeven sterren hotel ter wereld (de Burj Al Arab), de snelste bevolkingsgroei, de meeste wolkenkrabbers per vierkante kilometer en binnenkort een overcapaciteit aan shoppingmalls. En dat allemaal in deze zandbak, want dat is er heel, heel veel, zand. Elk plantje of elke boom wordt geïrrigeerd. De rijkdom is overweldigend. Na negen dagen hier vertoefd te hebben snappen we nog steeds niets van dit systeem en de rijkdom. Een lesje Islam in de moskee gaf wel meer begrip voor de Islam op zich. Zo heeft zelfs de chador (de zwarte kleding die het gezicht en het lichaam van de vrouwen hier bedekt) zeker veel voordelen. O ja waar wij ook aan moesten wennen is dat het zoenen en het elkaar aanraken in het openbaar hier echt “not done” is. De winkelcentra hier zijn een vergaping op zich. Niet alleen de luxe, neen meer de sfeer die ze hierin kunnen neer zetten. Het is heel normaal dat je hierbinnen ook een grote waterval, een meters hoog aquarium of een schaatsbaan met Olympische afmetingen vindt. Een dagje Oman en de woestijn geeft wel een andere kijk op de rijkdom. Echt wij kunnen een goed pr-filmpje maken voor Dubai. Het is afwisselend, stedenbouwkundige liefhebbers gaan helemaal uit hun dak, mooie stranden en super gave opgespoten (schier) eilanden met de mooiste parken, zoals Palmtree eiland. Je kunt hier makkelijk voor vijf euro per persoon eten maar met het zelfde gemak voor 500 euro. Het klimaat is nu heerlijk, rond de 26 graden, kortom wil je eens wat anders: GAAN! Over gaan gesproken….we gaan er ook een eind aan maken, aan onze wereldreis danwel he! Er waren zoveel momenten die niet passen in een album, die passen alleen in ons hart! Het was zo superformiweldigeindefantakolosachtig! Ik las dat je pas gelukkig bent wanneer je ontdekt wat werkelijk noodzakelijk is in je leven en vol blijdschap afstand doet van de rest. Nou daar zijn wij wel achter gekomen. Noodzakelijk voor ons zijn jullie, familie, vrienden en kennissen die wij morgen (22 december) of later weer zullen zien. Met wie wij dan kunnen “sparren”over alles wat deze tijd voor ons zo geweldig en soms wat minder geweldig maakte. Wij kijken naar jullie uit! Terug in Nederland zullen we officieel afsluiten met een laatste weblog, maar nu is alvast aan één persoon een dankwoord helemaal op zijn plaats: Djoey onwijs bedankt voor het maken en updaten van onze website. Voor iets anders dan sneeuwfoto’s komen hier wat zandbakfoto’s. Groetjes en tot snel, Wim en Ireen, en alvast een hele fijne Kerst.

Lieve mensen! Hebben jullie de kerstboom al staan en is al bekend wanneer het kerstpakket opgehaald kan worden? De dertiende maand al in gedachten besteed? Ja, dat is toch echt wel de luxe van ons spruitenlandje waar ze hier in Cambodja echt nog nooit van gehoord hebben. Hier in Cambodja is het gewoon overleven; zorgen dat er genoeg voedsel is voor je kids, dat ze een paar uur per dag naar school kunnen gaan en dat ze kleding hebben. Cambodja, dat bij ons vooral bekend is om Pol Pot en de Rode Khmertijd en de verschrikkingen die dit regime met zich mee heeft gebracht. Het is zo onvoorstelbaar dat het nog maar net ruim 30 jaar geleden is dat dit regime hier zo wreed heerste. Het is wel heel mooi om te zien dat de Cambodjaan toch heel positief in het leven staat en positief naar de toekomst is gericht ondanks dat één op de vier Cambodjanen vermoord is en een ieder heel veel familie heeft verloren. Echt oudere mensen zie je daardoor bijna niet, dus weinig rollatorverkeer. Wel heel veel gemotoriseerde tuk-tuks. De tuk-tuks worden hier voortgetrokken door een bromfiets, waar wij als toerist met z’n tweeën in zitten maar waar in eenzelfde tuk-tuk zeker wel twaalf Cambodjanen mee worden vervoerd. Cambodjanen zijn zeer tenger en klein van postuur. Het verkeer is hier rechts, wat voor ons na vier maanden links verkeer weer vreemd is. De onderdanigheid naar toeristen toe hebben ze hier in Cambodja uitgevonden. Cambodja is vooral vlak, veel rijstvelden en tempels. We hebben als eerste de tempels van Angkor What en alle tempels die hier bij dit complex liggen bekeken. De diversiteit hierin, welke door alle verschillende Khmerkoningen hier is neergezet, is groot. Vanuit Siem Reap hebben we drie dagen een tuk-tuk gehuurd om dit te aanschouwen. Daarnaast zijn we ook naar het landmijnenmuseum geweest want daar kom je hier niet aan onderuit. Overal zie je mensen met geamputeerde ledematen. Hier is niet de oorzaak diabetici, nee tragisch genoeg zijn dit landmijnen. Nog steeds liggen er duizenden landmijnen in dit gebied en worden kinderen nog dagelijks geconfronteerd met de gevolgen hiervan. Ook hebben we een bezoek gemaakt aan een “floating village” ten zuiden van Siem Reap wat de armoede weer zo zichtbaar maakt. Wat voel je je dan een pottenkijker als je dan in je bootje langs vaart en deze armoede zo aanschouwt. Wel leuk om een plaatselijk schooltje te bezichtigen ook al hadden wij iets te weinig potloden mee genomen. Het Khmer verleden vind je overigens overal terug. Zoals bij massages die heftig en niet echt ontspannend zijn, of de Khmer cuisine; ja echt heerlijk eten. Tja, en als je er dan toch bent dan ga je op een middag lekker culinairen, volg je met Merel en Desiré een kookcursus en schuif je aan het eind van de middag aan bij een zeer rijkelijk voorziene dish. Echt heel leuk om te doen en jullie zullen straks bij thuiskomst echt aan mijn loempia’s en Khmer lasagne moeten geloven. Wat eten betreft is het hier zonder meer een genot. Helaas is er weer een kilootje bij aan het lijf of komt dit door het weerzien met Merel en Chris, deze keer samen met Desiré, dat altijd (voor de vierde keer tijdens onze wereldreis) staat voor vele culinaire geneugten en gezelligheid! Na Siem Reap zijn we doorgereisd naar Phnom Penh waar we de “Killing Fields” hebben bezocht. Daarnaast vonden we vooral de gevangenis, de S21, erg indrukwekkend. Dit was de plaats waar gedurende het Pol Pot regime o.a. heel intellectueel Cambodja naar toe werd gedeporteerd en werd gemarteld om vervolgens vermoord te worden op de reeds genoemde “Killing Fields”. Ook de stupa met honderden schedels van vermoorde kinderen en volwassenen maakte indruk. Gelukkig kun je na deze impact bijkomen op de nodige terrassen en hebben wij dit dus daar in Phnom Penh veelvuldig gedaan. Dat Cambodja een Franse kolonie is geweest is zichtbaar aan de koloniale gebouwen en de heerlijkste baguettes. Kortom, dit land heeft veel indruk op ons gemaakt. Achttien uur over land reizen in een wat krappe bus of één uur in een vliegtuig vliegen…….ach we hadden toch pas dertig vluchten gemaakt in deze reis dus dat werd vluchtnummer éénendertig naar Bangkok. Inmiddels zijn we dus weer in Bangkok beland dat zo eigen voelt en dat we twee weken geleden al hadden verkend, met name de floatingmarket. Nu alle tijd om even te gaan shoppen in dit Bangkok want we hoeven niet meer zolang te slepen met onze rugzakken. Vreemd om het einde te voelen naderen van deze voor ons zo onwijs gave tijd. Goed voorlopig gaan we echt nog even genieten van dit feestje hier, om vervolgens maandag de 13^e het vliegtuig naar de Verenigde Arabische Emiraten te pakken en daar onze laatste etappe van deze reis te gaan doen, de woestijn, en dan dus de 22^e na bijna elf maanden weer te landen op Schiphol. Goed lieve mensen vanaf een terras proosten wij op jullie! Voor een kijkje in de keuken van deze afgesloten etappe, klik hier! Liefs en groeten, Irene en Wim

.

Hoi IJskrabbers! Is het liefde op het eerste gezicht? Ik weet het niet maar liefde is zeker wat wij voor dit Hong Kong voelen. Deze staat die op zich al een status aparte is, is zo fascinerend. Hong Kong… zeven miljoen inwoners op 1100 vierkante kilometer. Het is o zo chinees en tegelijkertijd zo westers. Het is het New York van Azië. Bij aankomst zie je alleen hoogbouw tegen de bergen aangebouwd. De neonverlichting is overdadig maar daardoor groots. Wij hadden nooit gedacht dat chinezen zich zo bezig hielden met kerst maar dat doen ze zeker. Overal de gaafste kerstversiering. De kerstbomen en kerstliedjes die je een beetje het eftelinggevoel geven. Vrolijk wordt je er zeker van. Het is net London tijdens de kersttijd maar dan bij 23 graden en dat maakt het extra prettig. Hong Kong waar ruimte een rijkdom is en waar de verschillen tussen rijk en arm schrijnend is. De grootste merknamen zijn hier vindbaar. De Rolex horloges, namaak, worden hier met veel enthousiasme aangeboden. Echt alles is hier te koop van de nieuwste elektronica snufjes tot de beste imitaties. Hier geldt echt “shop till you drop” maar dat doen we ooit eens als we niet aan het backpacken zijn. Bij Hong Kong hoort chinees eten en dat is echt wat anders dan wat wij bij de plaatselijke chinees thuis tegen komen. Wij wisten niet dat een eend zoveel bot heeft. De dum-sum bij de thee is een van de lokale gerechten. Het gezamenlijk eten uit één pan kennen we vanuit Vietnam maar hier slurpen ze meer. Onze “riante” hotelkamer hier heeft een afmeting van 2x3 meter en douchen doe je boven het toilet. Het uitzicht ’s-avonds op de skyline van Hong Kong eiland is geweldig. Dan hebben we het nog niet gehad over het uitzicht dat je hebt over de stad en de haven op peakpoint, of het uitzicht bij Big Buddha. Wat een grootsheid. Groot zijn wij ook in hun ogen maar dan alleen op fysiek gebied; oh wat zijn zij klein zeg en voelen wij ons reuzen bij hun vergeleken. De taal is en blijft voor ons abracadabra maar gelukkig wordt hier veel in het Engels vertaald. En dan de markten, er zijn er zoveel. Zo is er de goudvismarkt waar je de aquariumvissen in een plastic zakje koopt, de nachtmarkt waar je eet met de locals, de vrouwenmarkt waar je mannenluchtjes koopt…. neen dit Hong Kong is echt overweldigend. Vijf dagen en vier zeer rumoerige verkeerslawaainachten maakten dit verblijf tot een onderneming maar dat met nadruk vraagt om een herdruk oftewel hier komen we terug. Ondertussen zijn we met Emirates (=een aanrader) gevlogen naar Thailand en zijn we beland in Bangkok. Thailand, waar we beide, als vrijgezellen, in resp. 1987 en 1999 al eerder verbleven. Nu op naar de eetstalletjes aan de weg, de warmte en dan snel door over land naar Cambodja. Jullie rustig aan met pepernoten en chocoladeletters en een groet van Wim en Irene. Oh ja, een foto-impressie van Hong Kong?…..klik maar hier!

Kia Ora oftewel Welkom! Bij jullie zal vannacht de eerst sneeuwbui weer vallen terwijl het hier 25 graden is in de schaduw. “Hier” is een dakterras van een hostel in Sydney, in de wijk Kings Cross. Reizen is juist openstaan voor het onverwachtse en dat we nu weer hier in Australië zitten is inderdaad wat onverwachts. Ten eerste hadden we ons vergist in de vertrektijd van ons vliegtuig, geen 6.00 AM maar PM, dus verplicht een dagje doorgebracht op het vliegveld van Melbourne. Het volgende onverwachtse “avontuur” begon bij het inchecken op het vliegveld op weg naar Auckland. We kwamen het vliegtuig en dus Nieuw-Zeeland niet binnen omdat we geen retourticket hadden. Dat, wat we veel eerder verwacht hadden (bijvoorbeeld bij binnenkomst in Argentinië) werd nu, niet verwacht, de waarheid. We werden direct dus voor de keuze gesteld: hoe lang Nieuw-Zeeland en wat daarna. Yes, en dan ligt de wereld aan je voeten en heb je de rijkdom van de keuze………uiteindelijk besloten om twee weken Nieuw-Zeeland te doen en dan via Sydney verder te reizen. Goed, Nieuw-Zeeland. Eerst het weerzien met Gerioda, die op de fiets (met diep respect gelet op alle heuvels en bergen) gedurende vier maanden dit land aan het ontdekken is, en vervolgens met neef Frank en zijn gezin die hier sinds 3 jaar in Auckland wonen. Heerlijk om weer even een Nederlands krantje te lezen en drop met stroopwafels te nuttigen. Dan merk je toch door het medium computer, dat na negen maanden afwezigheid, je de gehaktballenpraat zo weer oppakt. We hebben een auto gehuurd en daarmee het Noordereiland voor een gedeelte ontdekt. Neef Frank noemt Nieuw-Zeeland een tweede wereldland en daar kunnen we ons wel in vinden. Wat conservatiever, langzamer en iets minder ontwikkeld dan grote broer Australië. Maar ook kneuteriger en het landschap liefelijker. Meer schapen dan mensen en dat is zeker zichtbaar. De kustlijnen zijn wederom adembenemend maar wat vooral indruk maakte op deze wat verzadigde wereldreizigers was het vulkaangebied. De zwaveldampen ruik je op afstand maar ook de vele kleuren van diverse meren met vulkanische activiteit is geweldig.  Ook de aanwezigheid van de Maori’s is overal zicht- en voelbaar. Mooi om te zien dat zij zoveel meer respect krijgen dan de Aboriginals in Australië. Tja, Nieuw-Zeeland is een echt immigrantenland. Zo veel verschillende volkeren vooral veel Aziaten. Het stikt van Thaise-, Indische- en Vietnamese restaurantjes en wat het leuke is dat de prijzen zo goed betaalbaar zijn. Nieuw-Zeeland staat ook voor het land van de opnames van de film Lord of the Ring.Op het Noordereiland is dat o.a. bij Hobbiton. Het is zo leuk om zoveel beelden van die film hier nu in het echt te zien. Het dorp waar het begon, de Hobbits, Frodo en de partyboom. Het was ook leuk om te horen dat ze hier weer opnames gaan maken voor een nieuwe film, de Hobbits, in 2011 en dat zichtbaar de voorbereidingen in gang zijn gezet. Het wintersportgebied van het Noordereiland ligt bij Whakapapa (spreek uit fakapapa), waar je zomers de geweldigste wandeltochten kunt maken langs de ook daar aanwezige vulkanen. Helaas hebben wij daar twee dagen alleen heel veel regen en mist gezien en dus geen dagtocht kunnen maken. Wel hebben we de Kiwi, de nationale vogel, gezien. Altijd gedacht dat de Nieuw-Zeelanders, ook wel kiwi’s genoemd, vernoemd waren naar de vrucht kiwi..dus niet! De vele moppen van de Kiwi’s over Australiërs liggen op het zelfde niveau als die van de Nederlanders over de Belgen. Het is heerlijk vertoeven trouwens in de goede hostels waar de gemiddelde leeftijd van backpackers duidelijk veel hoger ligt dan die in Australië. Na twee weken hebben we het vierwielig motorvoertuig, een oude slettenbak, ingeleverd. Nieuw Zeeland krijgt zeker ooit een vervolg. Nu gaan we echter een ander stukje ontdekken; op een vliegticket naar Hongkong en later naar Thailand en Cambodja staan onze namen. Ons eerste stapje weer richting huis. De heerlijke aardbeien en knauwerig Engels gaan we inleveren voor rijst en de Chinese taal. O ja, jullie heel veel plezier met de Sint-Nicolaas inkopen, hier loopt het land al warm met kerstparades en wordt je door de tv en alle soorten media gewezen op het feest van het jaar hier: Christmas! Een warme groet van Wim en Irene en zie maar weer hier voor de laatste foto’s.

Hoi bijna speculaas- en banketlettereters!! Bij jullie is het wildseizoen begonnen, nou hier kun je elke dag wild (lees kangoeroe) eten. Maar als je de vele kangoeroes langs de wegen ziet liggen wordt het opeens minder aantrekkelijk.. Ons avontuur met ons penthouse, de tweede camper die we hier gehuurd hebben en daarmee van Sydney naar Melbourne zijn gereden, zit erop. Twee weken van camperen waarin we veel regen hebben gezien en camperen net niet als k(r)amperen zijn gaan beschouwen. Intussen alle films op ons netbookje gezien en kunnen we kaarten en letterlijk mens-erger-je nieten als de beste! Het geweldige van camperen is dat je een huis bij je hebt en toch overal op de leukste plaatsen kunt staan. Maar bij veel regen en koude wordt de camper toch wel heel klein. Het gave van die camper is toch dat je hier in natuurparken kunt staan, niet afgebakend, basic en met een geweldige natuur om je heen. Dat is zonder meer het gave van dit stukje van Australië. De gaafste kusten, baaien en vele kangoeroes om je heen. Tevens op de mooiste weg gereden door de Snowy Mountains en gekampeerd met uitzichten op de besneeuwde toppen. Zo wie zo hebben we op dit stukje veel fauna gezien: papagaaien, kaketoes, wombats, koala’s en zeehonden… gewoon liggend op het strand. We houden van wandelen maar volgens mij hebben ze het hier uitgevonden. Het is wandelen of surfen (en cricket natuurlijk). We zijn gestart in Sydney, daar dus weer in een hostal. Het Operahouse, de Harbourbridge en Kings Cross bewonderd. Wij zijn trouwens meer gecharmeerd geraakt van Melbourne, meer leukere wijken en meer Europees. Klinkt dit naar heimwee naar het Europa?  Nou bij het schap in een supermarkt vol met mergpijpjes, soorten drop, appelstroop, hagelslag en speculaas moesten wij ons wel inhouden om niet vele van die bekende producten in het karretje te werpen. Goed intussen op het meest zuidelijkste stukje van dit continent geweest (Tasmanië niet meegerekend). Een van de mooiste natuurparken van Australië ligt daar, het Wilson Promontory NP. Onbegrijpelijk dat je nog steeds een eigen kampvuur mag maken terwijl hele grote delen van het park door brand verwoest zijn. We hebben de Great Ocean Road, een must hier, aanschouwd en echt indrukwekkend zijn de twaalf apostelen. Zo zijn nog zoveel dingen opmerkelijk: mensen liggen erg vroeg in bed, vlees is spotgoedkoop, vele wegen zijn nog onverhard en kleine afstanden op de kaart zijn in de praktijk tegenvallend lang. Het internet moeten ze hier echt nog ontwikkelen. Het is traag en duur. Maar de wijn en vlees maken veel goed. Evenals het dagelijks Macdonald ijsje dat onder het mom van "even onze mail checken” verorberd moet worden. Dit mail checken doen wij meer en meer, oftewel wij missen jullie, vrienden en familie! Wij lijken wat verzadigd te worden (of is het zijn) in alle geweldige dingen die we hebben gezien en wat we gedaan hebben. Onze wereldreis lijkt opeens gelimiteerd. Wij zien er een einde aan komen. Zoals gezegd: de harde schijf raakt aardig vol. Maar het leuke is dat we wel een vliegreis en hotel naar New Zeeland geboekt (en betaald) hebben. Dus stappen wij morgen gewoon in het vliegtuig, de 20^ste vlucht, naar Auckland. Ons moto was "go with the flow"… dus gaan we daar verder kijken wat we gaan doen. Het leuke is dat we alle vrijheid hebben dus wordt het toch rond trekken door Nieuw Zeeland ………….of wordt het Afrika of gaan we toch naar Laos en Cambodja, of ??? Goed, terugdenkend met veel plezier aan dit continent gaan we verder. We houden jullie op de hoogte dus blijf ons volgen. Foto's ....klik maar hier. G’day mates, no worries, how are u doing and greetings from down under from Wim & Irene

Hoi, hier twee globetrotters!! Nu bij jullie de wintertijd op de klok er aan zit te komen, verwelkomen wij hier de zomertijd en de lente. De uitbundige kleurschakering van rood, roze en geel van bloemen en het nieuwe groen zijn zulke tekens. Over kleurschakering gesproken, de blauw-, turkoois- en groene tinten van de zee zijn adembenemend. Echt dit land heeft zonder meer de mooiste kustlijn van de wereld. Grappig, in de eerste weken vonden wij de afwisseling in landschappen wat karig, nu na Noosa, Nelson Bay, Seal Rock, de Blue Mountains en het achterland kunnen we stellen dat dit land divers is. Voor de insiders: we hebben Queensland verlaten en zitten (nog) in New South Wales. Ons campertje, Drifter genaamd, heeft zon, mist, koude, regen, storm en wind doorstaan. We kunnen wel merken dat we naar het zuiden gaan. Veel lepeltjeslepeltje liggen 's-nachts want de dekens zijn zeker niet dekbedproof. Wat we zoal doen: vroeg wakker (we liggen er ook vroeg in want ‘s-avonds om 18:30 uur is het donker dus tja…), rond 07:30 uur ontbijt en dan op pad. Heerlijk zo’n camper, geen gedoe bij regen, alles zo ingeklapt en rijden maar. Intussen dan ook 5000 kilometer gereden. Dan ergens de mail checken. Meestal is dat bij de Macdonald voor de deur. We staan hier ook bekend als de Macdonald stalkers. Echter dit is de enige manier om gratis en goed te kunnen internetten. Wat de dag verder brengt…. eigenlijk weinig. Nu wil ik niet zeggen dat het leven saai is op deze manier. Nog steeds is het overweldigend. De natuur, het plekje zoeken in een natuurgebied voor de camper en de vrijheid van “go with the flow”! Een dagje wijn proeven in bodega’s in de Hunter Valley is zo’n daginvulling. Erg vervelend om al 's-morgens om tien uur aan de alcohol te zitten. Bij elke bodega 12 soorten witte-, rode-, rosé- en dessertwijnen te moeten proeven. Zes bodega’s later dan nog redelijk recht op je benen te staan (tenminste Wim dan wel hè). Het heeft alles te maken dat je toch maar die heerlijke wijn voor het grootste gedeelte uitspuugt. Het blijft wel zonde van die heerlijke wijnen, want goed zijn ze!! O ja, kun je in Nederland een kip of een appelboom adopteren, hier kun je een gedeelte van een weg adopteren. Weinig adopties echter, dus veel ongeasfalteerde wegen. De vrijetijdsbesteding van de Aussies in het weekend is barbecueën en rommelmarkten organiseren. Blijft leuk. De hoogtepunten zijn er echt elke dag. Maar Noosa, Rainbow Beach met de hoogste duinen en de stranden waarop je met een auto mag rijden, de Huntervalley (het wijngebied hier), Seal Rock om zijn stormen, Nelson Bay om zijn dolfijnen en immens gekleurd zeewater, de Blue Mountains om………neen kijk zelf maar naar de foto’s, ze zijn geweldig. Wij zijn bijna in Sydney beland, gaan daar ons campertje inwisselen voor een hostal. Zal weer vreemd zijn. En na Sydney… yes inderdaad dan gaan we weer een camper huren om daarmee naar Melbourne te rijden. Vanuit een Macdonald de hartelijke groeten van Wim en Irene en zie hier voor de foto’s.